Ruch Apostolstwa Młodzieży

Początki Ruchu Apostolstwa Młodzieży wiążą się z zatroskaniem kardynała Karola Wojtyły o młodzież. Po II Soborze Watykańskim, kiedy zaakcentowano szczególną role świeckich w Kościele, on widział w tym dziele szczególnie młodych. Leżało mu na sercu zaangażowanie i rozwój młodego Kościoła. Dlatego po powrocie z Soboru poruszał wszystkie komórki Kościoła krakowskiego, by właśnie tu narodziły się nowe formy aktywności i żywego udziału w życiu Kościoła młodych ludzi. Na spotkaniach z kapłanami i świeckimi poddawał nowe pomysły i propozycje jak związać ich jeszcze bardziej ze wspólnotą Kościoła.

Czasy komunistyczne nie były sprzyjające, choć już wtedy dało się widzieć lekkie rozluźnienie w relacjach z państwem. Moment był najlepszy by zacząć myśleć o nowych formach ewangelizacji zwłaszcza młodych przez młodych. To właśnie wtedy swoją propozycję zaktywizowania młodzieży skierował do posługujących w rodzącym się (także w Krakowie) na skalę krajową pracowników Duszpasterstwa Młodzieży – ks. Antoniego Sołtysika oraz pani Bolesławy Paradowskiej ze Zgromadzenia Sług Jezusa. Zwykł mawiać do nich, by zatroszczyli się o „młodych stojących w wielkich drzwiach kościoła”.  Mając doświadczenie wyjazdów z młodymi na kajaki i w góry proponował, by duszpasterze w taki sposób szukali młodzieży nieco oddalonej od Kościoła, ale ochrzczonej i bierzmowanej. Tak powoli rodził się Ruch Apostolstwa Młodzieży – w diecezji krakowskiej nazywany Grupami Apostolskimi.

Początek powstania datuje się na czas trwania pierwszych rekolekcji formacji apostolskiej w Węglówce k/Rabki (1973r), które odwiedził sam kardynał Wojtyła. Może wtedy tak wyraźnie nie myślano o ruchu młodzieżowym, ale konieczność sprawiła iż rozwijające się grupy parafialne i wakacyjne rekolekcje potrzebowały animatorów i moderatorów duchownych i świeckich. Od tamtej pory ruch posiada swoje struktury w kilku polskich diecezjach, oficjalnie zatwierdzone przez biskupów jako publiczne stowarzyszenie wiernych. Ksiądz Kardynał Stanisław Dziwisz – świadek życia św. Jana Pawła II podkreśla, iż Grupy Apostolskie „były zawsze bliskie sercu Papieża”.

W 1992 roku Ojciec św. Jan Paweł II zechciał przyjąć z rąk krakowskiego moderatora ks. Pawła Kubaniego – krzyżyk ze złotą wpinką – symbol naszego Ruchu oraz zgodził się ze stwierdzeniem, iż jest jego ZAŁOŻYCIELEM. Od początku istnienia tej wspólnoty kardynał Wojtyła zachęcał by pielęgnować kult św. Jadwigi – Pani Wawelskiej jako patronki i tej która dla ewangelizacji innych poświęciła się całym sercem.

W różnych diecezjach wspólnoty mają swoich patronów i są autonomiczne w działaniu, choć opierają się o te same znaki, hymn, i inne zasady działania. W diecezji przemyskiej moderatorem jest ks. Jan Mazurek a w diecezji rzeszowskiej ks. Przemysław Jamro.

Ksiądz kardynał Stanisław Dziwisz określił RAM jako „ruch papieski”. Chcemy kontynuować myśl i przesłanie które zostawił nam św. Jan Paweł II, dlatego pragniemy aby Ruch się rozwijał nie tylko w Polsce ale i poza jej granicami, jako żywy pomnik serc Świętego Papieża.